Op Instagram kon zelfs een leek als ik er niets naast kijken. Een roman van Maaike Neuville. Trok meteen mijn aandacht. Geen idee wat mij zo boeit in haar. Iets ontwapenends?
Dus was ik er snel bij om Zij aan te kopen. Heel opzichtig, de titel en de manier waarop hij op de cover staat afgedrukt. Maar ik voelde me als man niet uitgesloten. Een verhaal, dat had ik uit de perscommentaren begrepen, over hoe mannen van hun machtspositie in het onderwijs misbruik maken. Een beetje te veel mee met de tijdswind? Misschien. Maar als man in het onderwijs voelde ik me dus wel aangesproken.

Van de negatieve commentaren (een BV zou als auteur meer kansen krijgen) trok ik me lekker niets aan.
Toch ben ik achteraf wat ontgoocheld. Er waren wel passages die me konden boeien, en ik hou van kort en licht, zoals deze dunne roman. Maar naargelang het verhaal vordert verliest de auteur, naar mijn mening, zich in té dichterlijke stijl. Zo poëtisch dat ik er zelfs diagonaal doorgegaan ben, daar die laatste bladzijden. Helemaal niet meer geboeid. Dat is jammer.
Voorlopig geen fan van Maaike Neuville auteur.