Er waren meer redenen om eindelijk iets van Anjet Daanje te lezen (wat kost het me moeite om haar naam juist te herinneren). De hype rond de Groningse schrijfster (vooral sinds Het lied van ooievaar en dromedaris), een literaire podcast met een enthousiaste lezer, en natuurlijk ook dat de roman zich afspeelt in Kortrijk. En er was ook één reden om dat niet te doen: de dikte van haar boeken en de kleine lettertjes. Ik werd er telkens moedeloos van en legde het boek snel weer terug op de tafel.
Tot het tot me doordrong dat ik dat op m’n Kindle niet hoefde te tolereren. Daar kreeg het boek een ‘normale’ bladspiegel, of wat ik maar wilde.
De herinnerde soldaat vertelt het verhaal van een verloren gelopen soldaat uit de Eerste Wereldoorlog, die geen enkele herinnering meer had. En die in een instelling jaren wachtte tot zijn vrouw, die hij natuurlijk niet herkende, hem zou komen ‘opeisen’. En vooral hoe het daarna liep met hun relatie.
Tot zover alles goed. Maar Anjet Daanje smeert dat over zoveel bladzijden uit, dat het soms wel lijkt of ze vooral uit is op het (on)geduld van de lezer. Ik heb het exact tot de helft volgehouden. Wat al meer pagina’s is dan een doorsnee roman.
Er was iets dat me aan het lezen hield. Ik had nochtans al snel door dat er oneindig veel herhalingen zouden volgen. Hoeveel keer gaan Amand en Julienne samen op de trap naar de slaapkamer? Honderden keren. Logisch ook. Maar het wordt elke keer gezegd. Geen idee wat dat bijbrengt.
En dus heb ik het opgegeven na uren leeservaring. Daanje schrijft goed, maar ook de wandelingen van Amand worden allemaal beschreven (ook al gaan ze meestal dezelfde kant uit), en zijn nachtmerries (wat haat ik dromen in romans, zou meteen een rode kaart moeten opleveren).
Niet uitgelezen.
BartleestK 