Nooit gehoord van Armel Job. Tot in in Le Monde een artikel las ter gelegenheid van het verschijnen van z’n nieuwe roman. Een lovende recensie. Een politieverhaal? In het Frans? Daar was ik misschien aan toe. Back to basics (Retour à la base).
Het boeit me niet wie de dader is. Of waarom. Dat vind ik meestal bijzaak, en in mijn ogen niet spannend. Maar ik hou wel van de pretentieloze eenvoud van een goed geschreven whodunnit.
Le meurtre de Docteur Vanloo heeft me dus niet ontgoocheld. Een tikkeltje te cliché, maar dat is natuurlijk door het genre. Leuk dat het in België speelt (Luik en Luxemburg). Bijna iedereen die in het boek rondloopt is op een bepaald moment verdachte, en een paar uur later niet meer.
Of ik nu een echte vondst heb gedaan? Neen, zo goed was het niet. Is toch vooral tijdverdrijf, om enkele uren bezig te zijn. Het verhaal in twee regels samenvatten zou te veel eer zijn. Gelezen op m’n Kindle, geen papierhandel dus.
BartleestK 