Wat een gekke verhalenbundel, het debuut van Ian Mc Ewan uit 1975. Omdat ik me voorgenomen heb meer van Mc Ewan te lezen (na Lesson) en omdat ik van kortverhalen hou, kon dit niet fout gaan.
Wat een provocatie. De jonge Mc Ewan (hij was toen 27) choqueert in elk verhaal van de bundel First love, Last rites. Soms tot jolijt van de lezer, soms ook tot zijn of haar ontzetting. De meeste verhalen gaan over een nog jongere ik-persoon, die van alles meemaakt op een bijzondere manier. Er komen heel wat lijven in voor (ben ik daarom fan?), en er hangt in elk verhaal een rustige maar ook dreigende sfeer. Er gebeuren ongevallen, moorden, er valt een bokaal met een in formol bewaarde penis (!) stuk op de grond, en er zijn verder ook palingen en een zwangere rat. Je zou het boek zo kunnen weggooien (*). Maar je leest gefascineerd verder.
Ik ben toch toe aan een grote, evenwichtige roman van Mc Ewan, denk ik. Ik ben nu wel genoeg geprovoceerd.
(*) Het is deze verhalenbundel vergaan zoals, twintig jaar geleden, het boek van Eriek Verpale. Jawel. In het bad gevallen tijdens het lezen van het laatste verhaal. Gelukkig was dit maar een pocketeditie.
BartleestK 