Vakantielectuur. Voor mij maar ook het verhaal gaat over vakantie. Over het leven op een camping (heb ik nooit gekend). Misschien maar best, want voor Léonard, laatstejaars secundair, zijn de weken op de camping één (veel te) lange eentonigheid. Dagen om snel te vergeten. En dat beschrijft Victor Jestin goed. La chaleur is ook een beetje een klimaatroman. Is dat al een genre?
De kameraden op de camping, waarmee hij soms optrekt, zijn alleen bezig met het versieren van meisjes. Of versierd worden. Léonard niet. Daarvoor heeft hij niet het zelfvertrouwen. Hij houdt zelfs het hele boek zijn T-shirt aan, ook als de hitte ondraagbaar wordt.
Gebeurt er dan niets? Toch wel. Léo ziet op een nachtelijke dwaaltocht doorheen de camping een van zijn kameraden zelfmoord plegen. Maar komt niet tussen. Hij is daarvan zo geschrokken dat hij het lijf versleept en in de duinen begraaft. Tot wanneer iemand het vindt, enkele uren later, denkt hij. Maar het lichaam wordt niet gevonden. Er is op het einde ook een meisje dat hij opwindend vindt, maar voor vakantieliefdes is hij niet gemaakt.
Goede sfeerschepping.
BartleestK 