Op aanraden van mijn professor Franse literatuur, die ik na zoveel jaren (40) terugzag op een trouwfeest. Crépuscule van Philippe Claudel was hem zeer bevallen, zei hij. Ik ben er meteen naar op zoek gegaan. En op m’n Kindle gekocht.
Ik zou er op twee manieren kunnen over schrijven. Een heel lovende, en ook iets minder. Ik heb het boek (toch zo’n 350 bladzijden) snel gelezen. Er waren een paar momenten dat ik dacht dat het te veel was (vooral te veel en te moeilijke woorden, te veel beschrijvingen, te veel passages die er niet echt toe deden). Maar telkens was er dan weer een element dat me toch weer overtuigde.
Eerst was ik heel erg in mijn schik met de ‘oversekste’ politie-inspecteur. Hoe hij er toch in slaagde, weliswaar met veel moeite en met pauzes, om zijn hoofd bij de moordzaak te houden. Maar langzaam gleed hij af naar een personage waarvoor de auteur maar weinig respect meer voor had. Moet een auteur niet al zijn personages een warm hart toedragen? Te veel sympathie voor zijn assistent, te weinig voor Nourio zelf.
Ook bijzonder: de traqueuses (grote, zware vrouwen zonder beschaving, heerlijk) in de verder overbodige jachtscènes. En heel veel sneeuw, wind, mist, koude, vocht, … Geen opbeurende scenery.
Ook van het verhaal word je niet vrolijk: er staat ons een barre tijd te wachten, met geweld, oorlogen, ruzies, misdaden en noem maar op.
BartleestK 