Mijn eerste Franzen heb ik in het Nederlands gelezen. In het Engels was het ook gelukt, maar dan was ik er weken mee zoet geweest. Jonathan Franzen schrijft dikke boeken. Te dik voor mij.
Dat is jammer, want ik hou wel van zijn onderwerpen. Gezinnen, kinderen, relaties. Meer boeiend om over te schrijven / lezen wordt het niet. En als er veel personages zijn, zijn er veel relaties, nog meer emoties.
Geen twijfel dat Franzen een échte schrijver is. Wat me meest beviel? Hoe hij de structuur meesterlijk onder controle heeft. Hoe een hoofdstuk voorin pas betekenis krijgt, na een onverwachte wending middenin of naar het einde. Ik stel me voor dat er overal in de schrijfkamer stukken roman liggen, en hoe hij die kundig aan elkaar zet, en dan toch weer verandert.
Ik weet eigenlijk niets negatiefs te bedenken over Franzen. Kruispunt is deel 1 van wat een trilogie moet worden. Ook van deel 2 en 3 zal ik lezer zijn. Alleen hoop ik dat het in wat minder bladzijden kan. Het mag nog zo goed zijn, er zijn te veel andere boeken die ik niet kan lezen als ik te lang aan één boek bezig ben.
BartleestK 