Ik las erover in DSL, en dezelfde dag nog kocht ik het boek in Het Paard Van Troje. Revolutie in Rio van Peter Daerden vertelt het bewogen en reislustige leven van Conrad Detrez. Een schrijver die me altijd dierbaar zou blijven.
Conrad Detrez heb ik leren kennen toen ik in Leuven studeerde. Hij was bekend van zijn boek over zijn activisme in Brazilië, waarin hij ook vertelt over zijn homosexualiteit. Was het daarom? In elk geval was het meteen een coup de foudre. Honderden boeken heb ik sindsdien weggegeven en gegooid, maar mijn exemplaar van L’herbe à brûler, daar heb ik nooit afscheid van kunnen nemen. Ik had tien seconden nodig om het in mijn boekenrek te vinden.
In mijn verbeelding was hij een leeftijdsgenoot. Al is hij 24 jaar vóór mij geboren. En met veel meer drang naar avontuur. Ik hield me netjes aan de regels, deed wat van mij verwacht werd. Verloochende ik mezelf. Met enkele jaren tussen dus, hadden wij dezelfde gevoelens: de liefde voor jongens, voor het Frans, voor buitenlandse politiek. Toen ik in de Alma in Le Monde las over Nicaragua, was hij in dat land. En ook hij had in Leuven rondgelopen. Ik vermoed dat hij even melancholisch was.
Ik had hem wel willen leren kennen. Nu, dankzij Peter Daerden, is dat een beetje zo. En besef ik dat goed geschreven biografieën een van mijn favoriete genres zijn.
BartleestK 