Via een podcast aanbevolen: L’adversaire van Emmanuel Carrère (2000). Een korte roman over Jean-Claude Romand die z’n hele gezin vermoordt, als laatste redding om z’n ‘gespeelde’ leven niet te moeten opbiechten.
Het ging fout tijdens zijn studies, zelfs tijdens het eerste jaar. Hij bood zich niet aan voor de examens. De overige studiejaren was hij een spookstudent, die wel op de lijsten stond maar niet opdaagde. Zonder diploma geen topjob, dus moest hij ook die verzinnen: elke dag gaan werken naar het hoofdkwartier van de WHO in Genève. Zijn hele leven is doen alsof. Er waren een paar kansen om op te biechten een uit de … te stappen, maar die laat hij voorbijgaan.
Om dat leven vol te houden is er natuurlijk geld nodig, en dat verzamelt hij door misbruik te maken van vertrouwen en het geld van vrienden en schoonouders zogezegd te beleggen. Tot alles vast loopt, het geld op is, en hij geen andere oplossing meer ziet dan zijn familie uit te woorden, het huis in brand te steken, …
Ik hou van romans die aansluiten bij non-fictie. Blijkbaar houdt Emmanuel Carrère zich bij de feiten, die hij aanvult met eigen onderzoek. En toch was ik tegen het einde niet meer geboeid. Vooral wat er zich afspeelt in de gevangenis / de rechtszaal hoefde voor mij niet meer. Dus toch wat ontgoocheld het digitale boek uitgelezen.
Ik denk niet dat ik nog iets van Carrère ga lezen.
BartleestK 