Headshot

Ergens had ik er iets over gelezen. En in het Paard van Troje zag ik het boek liggen. Mooie uitgave voor geen geld.

Natuurlijk speelde het een rol dat het over meisjes gaat die in Reno, Nevada kampen om de Daughters of America Cup. De acht beste meisjes onder 18 van heel de US. 8 deelnemers, dat zijn 7 bokswedstrijden, met onmiddellijke uitschakeling. Al die wedstrijden worden beschreven. Alle slagen. Ook de headshot.

Toch is het Rita Bullwinkel daar niet om te doen. De meisjes willen natuurlijk graag de titel. Sommigen onder hen hebben duizenden kilometers gereden, een fortuin gespendeerd aan benzine en overnachtingen onderweg. Plus het inschrijvingsgeld. Maar van zodra een kamp begint heeft Bullwinkel vooral oog voor de sfeer (wat een schamele omgeving en organisatie), de belichting, het stof en het zweet. En nog meer voor wat de meisjes denken, en over hun kindertijd. Eens de kamp begonnen is blijkt er maar weinig meer over van de overwinningsdrang. Het doet er allemaal niet toe.

Bullwinkel weet alles. Ze weet ook hoe het leven van de meisjes, vrouwen er zal uitzien. Ze weet welke job ze zullen uitoefenen, hoe lang ze zullen leven, enz. Dat is telkens ontgoochelend. Het boksen, hoe goed ze er ook in zijn, is later maar een herinnering, als er een foto opduikt. Voor de rest is hun leven triviaal.

Niet alles vond ik even boeiend, en soms slaat de verbeelding van Bullwinkel op hol. Maar hoe ze de roman heeft ingedeeld, met kwart-, halve en finales, vond ik origineel. Van Rose Mueller, het meisje dat het tornooi wint, vernemen we het meest. Drie kampen lang.