Voor mij de eerste Bart Moeyaert. Vreemd natuurlijk om met een autobiografisch boek te beginnen. Ik hou nu eenmaal van het genre, en als het dan ook nog eens in de reeks Privé-domein is uitgegeven (n° 328) …
Ik kocht Een ander leven in het Paard van Troje, een weekje of zo nadat het verschenen was. Op de cover staat Bart Moeyaert als kind samen met zijn moeder. En dat is meteen waar het boek over gaat. Over de moeder, maar vooral over Bart Moeyaert zelf. Terwijl ik aan het lezen was heb ik wel wat bijgestudeerd, om een concreter idee te hebben van wie de schrijver was, een andere bron dan het boek. Wikipedia, een docu van de VRT, YouTube en dies meer.
Grote fan van dit boek. Dat merk ik (naast het leesplezier en de interesse) o.a. aan het feit dat ik er internetkaarten bij haal. Ik wil alles kunnen lokaliseren, welke straat, welk uitzicht, hoeveelste huis, enz. Daar ben ik als lezer goed bij geholpen dankzij de vele foto’s uit het archief Moeyaert. Die staan er niet zomaar. Ze maken deel uit van het boek, maken het beter (wat zou ik genoten hebben van de dagboeken van Hans Warren als ook daar foto’s bij stonden).
Waar ik van geschrokken ben: hoe parallel onze levens waren. Ik drie jaar vroeger, en een stuk minder moed. Waar ik van droomde heeft hij gerealiseerd. Een leven als schrijver, meer geloof in zichzelf. En gek: we lazen dezelfde boeken. Ach, De verkeerde minnaar van Mireille Cottenjé. Ik vond het niet zo goed, maar wat een indruk heeft het op mij gemaakt. Over Reve en Komrij heeft Moeyaert het niet of nauwelijks, dat is dan weer verschillend.
Als ik kon las ik de hele privé-domeinreeks in één keer. En wedden dat Een ander leven dan nog zou rechtstaan. Goed bestede 30 euro.
BartleestK 