Dit boek kreeg ik van een collega, voor m’n pensioen. Ik heb het een paar maanden in de kast laten liggen, maar nu heb ik het uit. In twee of drie dagen.
Dominique Lannoo is een collega die in het Frans schrijft en zelf uitgeeft. Haar eerste roman las ik ook al, en Mon marathon is de tweede. Ik denk dat ik ongeveer hetzelfde zou kunnen schrijven over beide boeken. Ze zijn laagdrempelig en lezen vlot. Wel een beetje cliché, de gevoelens die opgeroepen worden zijn voor mij net iets te mainstream en versterkt door even voor de hand liggende (en in mijn ogen overbodige) metaforen.
D. slaagt er hier wel in om de actie over meerdere generaties en ook verschillende jaren te vertellen. Dat vereist goed overzicht, en daar slaagt ze, op enkele onhandigheden en slordigheden na, goed in. Als lezer voel je ook dat dit verhaal autobiografische elementen bevat (ik weet niet hoeveel). Dat maakt dat ik als lezer voortdurend betrokken was.
Hoe zou het komen dat de romans van D. (er zijn er nu al vier) telkens zo’n 150 bladzijden vullen? Aan het verhaal ligt het volgens mij niet, want er gebeurt zoveel.
Ik hoor van mensen dat ze de boekjes goed vinden. Ikzelf niet helemaal, maar dat is omdat ik al te veel gelezen heb. Je wordt dan veeleisend, en dat verbrodt hier de pret.
Laat ik maar, voor ik in mijn kritische gemoed verval, zelf iets schrijven dat wat voorstelt.
BartleestK 