Precies op het moment dat zijn nieuwe boek (Stoute schoenen) uitkomt, ben ik toe aan zijn fameuze Bourgondiërs. Ik kom dus een tel (meerdere tellen) achter. Tot mijn pensioen heb ik gewacht om mij aan zo’n dikke bestseller te wagen.
Voorlopig ben ik nog geen geschiedenis aan het studeren. Maar ik houd het vuur brandend door geschiedenis te lezen. Ook een leuk weerzien met de middeleeuwen, een periode die me, toen ik Romaanse studeerde, zo boeide. Où sont les neiges d’antan?
Bij het lezen van de Bourgondiërs heb ik ontdekt dat de klassieke geschiedenis, met een flinke nationalistische rand, me minder boeit. Ridders die elkaar in de pan hakken, daar zit voor mij iets afstotends in. Voor die ridders natuurlijk ook :-).
Ik heb m’n plicht volbracht, en ik zie ook wel de uitzonderlijke prestatie van Bart Van Loo. Maar ik hoef nu even geen prinsen, hertogen en ridders meer. Evenmin heb ik behoefte aan bisschoppen, stadhouders en kamerheren. Voor mij voorlopig dus geen Stoute schoenen.
Waar ik Bart Van Loo wel dankbaar voor ben: het vermelden van leuke en onverwachte gedichten die ik met professor Braet analyseerde, en ook de introductie tot de Vlaamse schilders uit de 14de en 15de eeuw, die ik bijna vergeten was.
BartleestK 