Edouard Louis is me goed vertrouwd. Ik las eerder En finir avec Eddy Bellegueulle en ook Changer: métode. Nu dus het recente Monique s’évade (april 2024). Alles graag gelezen. Leest makkelijk ook, en bij Edouard Louis dus geen vergezochte woordspelingen of onnodige uitweidingen.
Wel, en dat viel me logischerwijze bij het laatste boek meest op, het gevoel dat je telkens min of meer hetzelfde boek aan het lezen bent. Een herhaling (die nog even kan doorgaan). Kan je, op een moeilijke jeugd, het gevecht erna en het uiteindelijk succes, eeuwig blijven teren? Als lezer vind ik van niet.
Toegegeven: dit keer is het de schrijver niet zelf, maar zijn moeder die uit de armoede en vooral uit de huizen van foute mannen gered wordt. Met Edouard Louis als getuige en hulp. Maar komt het niet op hetzelfde neer? Het is een methode om te veranderen …
Tijd voor iets anders dus. Ik kijk uit naar de roman die hij zal schrijven en die niet in zijn familie aardt (of in een ander gezin in even armoedige omstandigheden). Dat boek zal ik kopen. In afwachting lees ik de romans van Edouard Louis uit in de stedelijke bibliotheek. Zoals deze Monique s’évade.
BartleestK 