Gelezen in DsL. Altijd leuk om een auteur terug te vinden, na een afwezigheid. In het artikel las ik dat Robbert Welagen lymfeklierkanker had doorgemaakt, van eerste symptomen tot genezing. En dat is ook waarin hij in Averij over schrijft.
Dat doet hij op zijn manier. Met de taal en stijl waarin hij excelleert. In een hoop korte stukken, soms minder dan een pagina. Over het huis in de bossen, zijn vriendin, de hond, de kat en vooral over de kanker. Die hem totaal onverwachts overvalt. Over de paniek, de wanhoop, de hoop, het egoïsme, de relatie. Over de bezoeken aan het ziekenhuis. En dat vertelt Welagen zo raak dat het ontroert, meer dan een beetje. Ik betrapte me erop dat ik zijn leven benijdde. Toch niet met de ziekte erbij?
Alles is zo echt in dit boek. En ik kon de gevoelens van de zieke Welagen heel goed volgen. De irritaties ook, want daar staat dit boek ook vol van.
Mooie en boeiende literatuur.
BartleestK 