Hoeveel keer heb ik dit boek al vastgenomen? En telkens teruggelegd. “Moet ik later eens lezen”. En eindelijk is het ervan gekomen. Eerst uitgeleend in de bib (in het Engels), en ook gedownload (vertaald naar het Nederlands). Halverwege vond ik blijkbaar dat ik details miste, of ging het mij te traag.
Van James Baldwin had ik niet eerder iets gelezen. If Beale street could talk heb ik in de bioscoop gezien, met de fantastische muziek van Britell. Giovanni’s Room heeft op mij een diepe indruk gemaakt. Wat mij het meeste boeide: de twijfels en de schuldgevoelens, de verwarring van David. Terwijl zijn vriendin een reis maakt door Spanje ontdekt hij in Parijs zijn afkeer voor oude, verwijfde homoseksuelen, en ook zijn aantrekking voor mooie jongens. De voortdurende overgang van tegenstrijdige gevoelens. Het verwijt (aan zichzelf) dat hij niet echt kan liefhebben.
Een boek uit 1956. James Baldwin was populair met zijn strijd tegen racisme, maar Giovanni’s Room zal zijn populariteit geen deugd hebben gedaan. Wat een moedige schrijver.
BartleestK 