Het waargebeurde verhaal achter een doodgezwegen oorlogsdrama, staat er onder de titel, en van die ondertitel mag elk woord letterlijk worden genomen. We zijn op het einde van WO II, in Limburg. Tussen verzet en collaboratie.
De razzia van Timmie Van Diepen is het resultaat van een project. De auteur heeft er tien jaar aan gewerkt. Dat is er ook aan te merken. De dossierkennis van de schrijver/onderzoeker is zo uitgebreid dat de lezer het soms moeilijk heeft om bij te houden. Een wandeling door het dorp Molenbeersel, met af en toe een versnelling, maar ook regelmatig terugstappen naar de vorige post: “Hoe zat het nu ook weer?”
De razzia is dus het resultaat van tien jaar lezen, interviews, archiefbezoeken, enz. Van bij het begin snap je dat de waarheid, of wat daarvoor doorgaat, ter discussie wordt gesteld. Over de laatste oorlogsmaanden en de periode na de oorlog circuleren blijkbaar veel onwaarheden, legendes en leugens.
Non-fictie die leest als fictie. Dat is een pluim waard. Timmie Van Diepen heeft zijn uiterste best gedaan om leesbaar te blijven, om met regelmaat zelf te verwijzen en te herinneren. Daardoor kan de lezer volgen. Al is wat doorzettingsvermogen geen overbodige luxe.
Zeker bijgebleven: het besef dat veel zich niet laat achterhalen. Dat de onderzoeker ook met twijfels achterblijft, en veronderstellingen.
Gek: ik ben in dezelfde regio gebleven. De Damiaanhoeve ligt op nauwelijks 16 km van Molenbeersel.
BartleestK 