Clara

De biografie van Clara Schumann, door de Duitse Christine Eichel werd in de Standaard der Letteren de hemel in geprezen. Zomaar 5 sterren. Een revelatie, een breuk met het verleden, een echte feministische biografie. Omdat ik van biografieën hou, werd er niet geaarzeld. Meteen besteld, zo geleverd.

Het leven van Clara Schumann mag best beschreven worden. De moeilijke relatie met haar vader, de ontgoocheling na het huwelijk met Robert, de relatie met Johannes Brahms, acht kinderen en een eindeloze reeks concertreizen. En het was vast een goed idee om Clara een eigen leven te laten leiden, uit de schaduw van Robert. Maar toch is het boek mij tegengevallen, heb ik me moeten inspannen om het einde te halen.

Waarom? Vooreerst heb ik me geërgerd aan de goedkope a posteriori-psychologie. Er wordt gegoocheld met begrippen die zogezegd alles verklaren.

Verder vond ik de feministische saus te zwaar. Op den duur smaakt die zo sterk door dat ze alle aandacht opeist. Dat was voor mij niet nodig. Ik had allang door dat het leven van Clara Schumann interessant was, en dat ze geen voetnoot is in de biografie van haar man. Dat is al meteen duidelijk, en wordt toch nog tientallen keren geuit.

Naar het eind vond ik de tekst ook repetitief worden. Daar zal ik mijn drive verloren hebben. En stiekem heb ik wat meer foto’s gemist: een biografie is zoveel leuker lezen als je af en toe oog in oog met de beschrevene staat.