Flesh

Het heeft niet lang geduurd voor ik de nieuwe David Szalay heb gekocht. En ook nu weer ben ik erg enthousiast.  Een roman in tien hoofdstukken, telkens een andere fase uit het leven van István, het hoofdpersonage. Je zou het ook tien verhalen kunnen noemen, maar helemaal niet losstaand.

Wat boeit me zo in Szalay? Zowel de inhoud als de stijl. Ook nu weer (net als in All that man is en Turbulence) gaat het over mannelijkheid. Je kan nochtans niet zeggen van István dat hij weet wat hij wil. Alles overkomt hem, en dat lijkt hij goed te vinden. Ben ik ook zo, en herken ik me daarin? Het gaat veel verder natuurlijk: de stijl van Szalay is eenvoudig, zonder opsmuk. Korte zinnen, geen tierelantijntjes, en heel veel dialoog. Dat leest makkelijk, maar het is ook virtuoos. Er is iets met de dialogen van Szalay dat mij zeer bevalt.

Misschien was ik wat minder enthousiast over de hoofdstukken 5-9 (waarin Helen een grote rol speelt), maar de kracht van de andere hoofdstukken compenseert dat ruimschoots. De sfeer van Flesh bedwelmt me, en het personage István laat me voor een hele tijd niet meer los.

Wil je weten wie tegenwoordig mijn favoriete auteur is? Mijn stem zou hij zeker krijgen voor de Booker prize.