In de krant las ik een artikel van Erik Vlaminck waarin hij over de literaire canon schreef, en meer in het bijzonder over een boek uit 1969, van Andreas Burnier. Van Jongensuur had ik nog nooit gehoord, van de schrijver ook niet. Erik Vlaminck was wel heel enthousiast. Genoeg om het boek(je, net geen honderd bladzijden) te kopen op m’n Kindle.
Jongensuur gaat over de oorlogsjaren (in omgekeerde volgorde, van 1945 tot 1940). Simone is nog een kind. Een joods meisje, ook al wil ze niets liever dan een jongen zijn. Ze gaat ervan uit dat als ze dat echt graag wil, ze dat kan beïnvloeden. Maar bij haar eerste maandstonden raakt ze in paniek. Als Joods meisje heeft ze elk jaar een ander onderduikadres, met andere mensen om zich heen.
Ze is duidelijk geen jongen. Dus wordt ze geen ingenieur, kan ze geen rol van betekenis spelen in de oorlog, in de opbouw van het land na de oorlog. Van het leven van een vrouw heeft ze een lage dunk: thuis zitten, niet kunnen werken, wassen, schoonmaken, voor de kinderen zorgen. Allemaal wat ze niet wil.
Gek dat dit boekje uit 1969 hier zo spontaan over vertelt. Natuurlijk is ze verward als ze aanvoelt dat ze zelfs met kort haar en jongenskleren geen echte jongen is. Maar het verlangen is heel onbevangen. Ook de mensen uit haar (zijn) omgeving maken er geen zaak van.
Dankbaar voor de tip van Erik Vlaminck (van het onvolprezen Suikerspin)
BartleestK 