Wat hoogdravend, dat wel. Ik vond het boekje in de Permeke-bibliotheek in Antwerpen. Mira Feticu schrijft er haar ervaringen en gevoelens in de bibliotheek neer (als lezer in Roemenië, als medewerker in Den Haag).
Die ervaringen staan per dag beschreven. Blijkbaar heeft elke dag zijn charmes en zijn onhebbelijkheden. Zijn de bezoekers van de bibliotheek soms poeslief en op andere dagen irritant. Uiteindelijk krijgt elke bezoeker wel de sympathie van Mira Feticu, ook zij die pas vlak voor sluitingsuur binnenkomen, en ook zij die zich alleen maar komen verwarmen. Alles is beter dan niet in de bibliotheek komen.
De ene soort die alleen maar frustratie en ellende veroorzaakt, dat zijn de managers van de bibliotheek. Die zijn zonder uitzondering fout. Ze hebben totaal geen interesse voor boeken, kennen hun personeel (tenzij het jonge vrouwen zijn) en de collectie niet. Die frustratie zit Mira Feticu zeer hoog. Meer dan de lezer lief is.
Wat ik ook minder vond in Geheugen, geschiedenis, beschaving: haar radicale keuze voor het ontlenen van boeken. Daar gaat het bij bibliotheken om. Alle andere taken die bibliotheken toegewezen krijgen beschrijft ze met misprijzen. Hier en daar kon ik volgen (grote lezer die ik ben), maar miste enig gevoel voor nuance.
Voor het overige best vermakelijk.
BartleestK 