Gehoord in de podcast Drie boeken van Wim Oosterlinck. Daar heb ik, moet ik toegeven, al veel inspiratie gevonden. Beladen huis van Christien Brinckgreve kwam ter sprake in de aflevering met filosofe Martha Claeys. Boek gekocht in Gent (Standaard Boekhandel). Niet beklaagd.
Leuke lectuur is het nochtans niet. Het is het relaas van een, tenminste naar het einde, ongelukkig huwelijk. Een relatie die geen voldoening geeft maar vastzit. Geschreven terwijl Christien Brinckgreve het huis opruimt na het overlijden van A., haar man.
Ze analyseert haarfijn hoe het zo is kunnen foutgaan. Van goed naar minder goed naar vreselijk. En hoe ze zich altijd is blijven inzetten, om na een beter moment contact te zoeken, de belemmering weg te nemen. Of moet ik schrijven dat ze zich wegcijfert, al wil ze dat liever niet? Ze neemt het zichzelf kwalijk. Naar de buitenwereld is ze een overtuigde feministe, maar in huis blijken er andere voorwaarden te gelden.
Het huis speelt een belangrijke rol: plek van gezelligheid, etentjes, vrienden, plek om te werken ook. Tot het vooral een plaats van vervreemding wordt, van beklemming waardoor ze naar het vakantiehuis aan zee vlucht.
Wat een treurig boek. Best moeilijk ook, want ze snijdt heel scherp, heel deskundig, en verwacht van de lezer dat die alles kan volgen. Gedachten erbij houden dus.
Mij heeft het allemaal geboeid. Eén kleine (en misschien misplaatste) opmerking; hoe zat dat dan met intimiteit? Met seks? Daar wordt met geen woord over gerept. Ik heb het me wel afgevraagd.
BartleestK 