In de Oxfam-bookshop liggen zes delen op tafel. Een mooie aanvulling voor mijn collectie, 9 delen, vooral de vroege jaren (vanaf 1942). Wat liep ik vroeger hoog op met de dagboeken van de Zeeuwse dichter. Dit is het moment om de draad weer op te nemen.
In (1958-1962) is Hans Warren minder trouw aan zijn dagboek. Hij is intussen 37, en hij voelt de druk om eindelijk erkend te worden (vooral als dichter). Soms zijn er weken zonder dat hij dagboekaantekeningen maakt. Lastiger voor de lezer, die de gaten zelf moet vullen. En ik merk ook dat veel van de teksten over kunstobjecten gaan, of vogels. Met lange beschrijvingen die voor mij niet moeten. Neen, vooral wat hij over zijn gezin schrijft trekt mijn aandacht, de spanningen en verzoeningen in de relatie met Mabel. Meer dan de gedichten en recensies van het werk van andere dichters.
Elk deel is nochtans het lezen waard. Hans Warren blijft een van mijn favoriete schrijvers, en dagboekschrijver nummer 1. Een voorbeeld, om na te volgen. Ik had vanmiddag ook andere delen in mijn handen, in dezelfde bookshop. En ik werd er wat moedeloos van: in totaal telt Geheim dagboek 23 delen, waarvan ik er nu tien gelezen heb. En dan wil ik me ook nog wagen aan zijn biografie die vorig jaar verscheen. Geen idee of ik ooit de cyclus voltooi.
BartleestK 