Aline

Ik vind Heleen Debruyne een interessante vrouw. Op Boektopia was ze de strenge moderator van een gesprek met Kristien Hemmerechts en Sigrid Bousset. Het ging volgens haar te weinig over feminisme, en ze werd van moderator militant. Hield ik wel van.

En dus las ik Aline, haar nieuwe roman. Ook weer tegen het patriarchaat. Over hoe je er als man (en vrouw) moeilijk aan ontsnapt. Het heeft wel iets, op dezelfde nagel blijven slaan. Er is niets mis met schrijvers die bij één onderwerp blijven hangen.

Zeker niet als ze goed schrijven. Aline leest zeer vlot, en ik was meteen thuis in het jonge gezin van Gloria en haar ouders. Ook thuis in de straat. Las heel autobiografisch. Blijkbaar is dat ook zo (ik hoorde Heleen Debruyne op de radio).

Geen citymarketing voor Oostende. Geen milligram sympathie in deze roman voor de koningin der badsteden. Of was de auteur milder geweest in een andere buurt, vanuit een nieuwbouwappartement? Dat heeft me het meest aangegrepen: de geforceerde openheid naar de marginale buren, die dan misprijzen wordt, tot blijkt dat het hoofdpersonage niet beter af is, dat ze de buurvrouw zelfs benijdt.

Nog een thema: moederschap, en hoe dat sommige moeders slecht afgaat.

Een boek van deze tijd, zeer goed bevallen (😊 )