Niet mijn gewoonte: twee boeken na elkaar van dezelfde auteur. Voor Heleen Debruyne maak ik graag een uitzondering. Ook De huisvriend is me bevallen. Snel uitgelezen, geen seconde verveeld.
Ik heb het boek in de bibliotheek van Kortrijk gevonden. En ik vermoed dat ik ook snel haar debuut ga lezen. Als ik de stapel boeken die ligt te wachten wat verwerkt heb.
De huisvriend gaat over kindermisbruik in een familie. Heb ik al vaker gelezen. Maar niet zoals hier. De dochter die op zoek gaat naar het verleden van haar vader (Koen) en haar opa. De onbeholpen houding van haar vader, die heel veel tijd doorbracht met een rijke pedofiele huisvriend. En zich daar weinig van herinnert.
Het ergste: dat opa en oma niet doorhebben, of juist wel. Dat ze delen in het luxeleventje van de huisvriend, en betalen met het uitbesteden van hun kind. Zou dat kunnen?
Heleen Debruyne veroordeelt maar beschrijft ook met wisselende empathie. Zelfs Bertie zelf (de huisvriend) vangt wat begrip, net zoals de grootouders van Koen.
Heeft de grootvader echt een dagboek nagelaten? Of heeft de auteur dat verzonnen. Daar ben ik niet helemaal uit.
Wat zou zo’n boek als De huisvriend doen met een familie? Ik kan me niet voorstellen dat iedereen stond te juichen. Moedig van Heleen Debruyne.
BartleestK 