Houris

Lezen in 2026 start in mineur. Houris, de Goncourtprijs van 2024, is me niet bevallen. Ik had er nochtans naar uitgekeken, wou er tijd en energie in steken. De roman van Kamel Daoud heb ik zoveel op tafels zien liggen, maar zo’n prijzenboek? Ik wou de hype laten overwaaien. Uiteindelijk toch gekocht via Momox. Om een mooie plaats in de boekenkast te geven.

De realiteit was anders. Ben er met goede moed aan begonnen. Geen evidentie, want er staat niet één dialoog in het boek (of toch in het deel dat ik gelezen heb). Na 150 bladzijden heb ik er de brui aan gegeven. Er was iets onverzoenbaars tussen de stijl van de schrijver en mijn verwachtingen als lezer. Hoe lang moet je verder lezen in een boek dat je niet ligt?

Eerst dacht ik dat de taal me tegenhield. Er wordt poëtisch geschreven, en het zou niet de eerste keer dat mij dat stoort in het Frans. Ik herlas de eerste pagina’s in het Nederlands, en dan weer verder in het Frans. Maar de malaise bleef duren.

Ik voel me niet gerechtigd om iets over de inhoud te schrijven. Wie het boek niet uitgelezen heeft houdt beter zijn mond. Doe ik nu.