Omgekeerde wereld. Enkele weken terug de film van François Ozon gezien, en nu het boek herlezen. De film van Ozon is een getrouwe verfilming van het boek. Weinig fantasie vereist.
Geen idee wanneer ik L’étranger van Albert Camus voor het eerst gelezen heb. Als student, vermoed ik. Lang geleden. En dat ik het toen, laatbloeier die ik ben, niet gesnapt heb. Ook nu nog vind ik het een bijzonder boek. Nauwelijks honderd bladzijden, maar al bij het begin zoek ik op internet naar interpretaties, commentaren. Ik lees over existentialisme, absurdisme. Daar word ik niet wijzer van.
Het boek leest nochtans heel vlot en lijkt de eenvoud zelve. Meursault is een ongevoelige man, maar als lezer vind je hem ook sympathiek. Er zit Meursault in mij, en daar ben ik, gezien de vele positieve commentaren op het boek, niet alleen in. En logisch dat ik dat niet kon vatten toen ik achttien was.
Het boek is van 1942, toen de ergste straf nog de guillotine (van Dr. Joseph-Ignace Guillotin) was. Pas in 1981 werd de doodstraf in Frankrijk afgeschaft.
De fotografie in de zwart-witfilm van François Ozon was veel te mooi om van de betekenis iets te snappen.
BartleestK 