Zondagskinderen

Dit zijn zo’n ingrijpende tijden dat elkeen non-fictie moet lezen. Ok, er zijn de nieuwsbulletins, de reportages op teevee, maar soms raak ik het spoor bijster. Wat of wie moeten we nog geloven? Dan hebben we zo’n boeken nodig als Zondagskinderen van Caroline De Gruyter.

Over oorlogen in Europa. En Europa zonder oorlogen. Zo lang nu al. En hoe aan die zorgeloze tijd een einde komt. Is gekomen. Terwijl we helemaal niet meer bereid zijn om te vechten, uit luiheid en gemak. Niet zo’n leuke boodschap om te horen. Het is al een heksentoer om die negatieve boodschap op een positieve manier te brengen. Caroline De Gruyter gelooft sterk in de kracht van de EU, en dat onze weerbaarheid, als de situatie dreigend wordt, wel terugkomt. Ik hoop het met haar.

Wat een goed idee om eerdere ervaringen met conflicten (o.a. Joegoslavië, Palestina, Irak, maar ook veel ouder) en veel experts samen te brengen. Dat geeft een ander perspectief, en zorgt ervoor dat we ons niet blindstaren op één wapenfeit. Om het wat luchtiger te maken heeft de auteur ook afbeeldingen in de tekst gezet. Het blijft natuurlijk ernstige lectuur, maar mij heeft het nooit verveeld. Op zich al een verdienste.