Ik had me er nochtans zo op verheugd. Speciaal de prachtige editie besteld van uitgeverij Van Oorschot. De vertaling van Els Snick met tekeningen van Jan Vanriet. En lezen maar.
Er is iets met klassiekers uit de literatuur. Ze zijn van een andere tijd. En de lezers waren toen ook anders. Ze hadden, denk ik, meer geduld. En ze konden genieten van lange beschrijvingen, en al helemaal als die over militaire graden gaan. Ik niet.
De volle 444 bladzijden heb ik uitgelezen, maar ik geef toe dat het leesplezier naar het einde afnam, tot het bijna een verplichte kuur werd. De finesses in de relaties tussen kleinzoon, vader en grootvader zijn mij ontgaan. De verhouding tot de keizer ook. En laat dat nu de essentie van het boek zijn.
Niets herkend, weinig gevoeld. Op Goodreads zoek ik naar medestanders, die na het lezen van Radzetzkymars van Joseph Roth ook ontgoocheld waren. Die zijn er nauwelijks. Het ligt dus aan mij. Ook de link met geschiedenis en het nu, de sfeer die er ook nu zou hangen, weer op de drempel van een oorlog. Mij helemaal ontgaan.
Jammer.
BartleestK 