Deerlijk (Krombeke) retour

Ik kocht het dubbele boek van Luuk Gruwez in een bui van liefde voor ‘streekromans’: boeken uit West-Vlaanderen. Ann De Craemer over Tielt, Luuk Gruwez over Deerlijk en Krombeke.  Van Gruwez heb ik al meer gelezen. Ik hou van zijn zinnen, van zijn humor, van zijn (zelf)relativering.

Deerlijk (en Krombeke) retour is een familiegeschiedenis. Een terugblik naar grootouders en overgrootouders, met bijzondere focus op enkele markante figuren. Niet altijd de beminnelijkste, want Guwez is hard voor eigen volk. Hard maar met veel sympathie, en dat laatste gevoel neem je als lezer snel over.

Opbeurende lectuur is het allerminst. Ook al zegt Gruwez verschillende keren dat we ons mensen moeten herinneren zoals ze waren in hun jeugdjaren, toch legt hij zelf de nadruk op de ouderdom, op het moeizame sterven. En geen detail wordt ons bespaard. Of je nu begint aan de Krombeke-kant of aan de Deerlijk-zijde, de verhalen lijken op elkaar. Het gaat over incontinentie, over winderigheid, over dementie, over ellende en teloorgang. Zelf ben ik zo geroerd dat ik van plan ben om mij officieel in orde te brengen (op het stadhuis?) om maximale zelfbeschikking te kunnen krijgen. Geen zin in bedpannen, pampers, een huis dat naar urine ruikt en waar ook in de zomer de rolluiken om 6 uur al naar beneden gaan. Heer, bespaar mij dat. Ik wil sterven na het eerste ongelukje.

O ja, ik ben dus enthousiast over het boek. En omdat het niet allemaal over excretie moet gaan: de tocht van Regina van Krombeke naar Steenvoorde, op een zondag in 1859 heb ik met google maps helemaal meegestapt. Dat waren bladzijden naar mijn hart.