Verleid door de cover. Hoe vaak is dat al niet gebeurd? En soms is de cover een goed teken. Maar soms ook niet. Hier zit ik middenin.
Ik herinner me dat ik een Franse vertaling ( Invisible sous la lumière) zag in de librairie Decitre op de Place Bellecour in Lyon, met op de cover een foto van een jongensachtig meisje aan de start van een loopwedstrijd). Ik maakte een foto, en zocht het boek van Carrie Snyder dan op bij Amazon. Het Engels was goed te lezen, het verhaal misschien zelfs iets te vlot. Het heeft me nooit verveeld, maar neigde af en toe wel naar een goedkoop romannetje, dat iedereen moet kunnen lezen, en dat dus veel te breed mikt.
Niet alleen de manier waarop, maar ook het verhaal op zich was mij te breed. Het harde leven thuis, met broertjes en zussen die een voor een sterven, het nog hardere leven in de Canadese grootstad waar meisjes in fbrieken werken in moeilijke omstandigheden, de harde trainingen, de passionele vriendschap, het wisselen van vrijers, de oude loopster, de eeuwling in het bejaardentehuis, de verre familie die in haar voetsporen treedt. Het was me allemaal wat te veel.
Maar toegegeven: ik heb tot het einde doorgelezen, en dat zegt ook al iets.
BartleestK 