Toegegeven: eerst was ik een beetje jaloers. Iemand uit mijn omgeving die zomaar een boek geschreven heeft, en een uitgever heeft gevonden. Een paar weken later was de afgunst weg. Dit is niet waar ik van droom.
Eerst dit: het boek is uitgegeven bij Edilivre, een site die je toelaat om tegen een redelijke som je eigen boek uit te geven. Zij nemen de uitgave op zich, en dan kan je als auteur exemplaren bestellen tegen betaling.
Maar daar gaat het niet om: uit sympathie voor mijn collega heb ik het boek uitgelezen. Met een dubbel gevoel: veel respect voor de uithouding: mij is jhet nooit gelukt om zo lang (160 bladzijden) de controle te houden, een verhaal te schrijven dat start op p. 1 en 160 bladzijden later ten einde komt. In een vlekkeloos Frans.
Maar helaas, het kon me op geen enkel moment boeien. Soms voelde het als een kinderboek. Of een easy reader, waarbij de taal belangrijker is dan het verhaal. En vooral onvoorstelbaar naïef en ongelaagd…
BartleestK 
Vlekkeloos Frans? Ik heb daar nu toch mijn twijfels over, ook al heb ik het nog niet gelezen. Alleen de titel choqueert al. Reflets turquoises…als ik mij de Franse grammatica nog goed herinner, zijn de “adjectifs de couleur” die tegelijk ook een substantief zijn, onveranderlijk in het Frans…op enkele uitzonderingen na maar “turquoise” maakt geen deelt uit van die uitzonderingen. Dus, denk ik dat het eerder “Reflets turquoise” had moeten wezen maar vergissen is menselijk natuurlijk. Alleen…op de omslag van een boek is het eerder een pijnlijke zaak.