Derde deel van de Kopenhagen-trilogie. Ik was totaal van mijn stuk. En helemaal gewonnen voor Tove Ditlevsen. De trilogie werd bij elk deel beter, maar het derde sloeg bij mij in als een bom. Wat een leven heeft ze gehad, en hoe raak schrijf ze er over. Zo spaarzaam met woorden.
Deel 3 heet Afhankelijkheid en telt ongeveer tweehonderd bladzijden, waarin Tove vertelt over haar scheiding met de oudere Viggo F., en har relaties met een viertal mannen. Een van hen, Carl, een dokter, vindt ze niet knap, maar hij kan haar wel helpen bij een vruchtafdrijving. Om de curettage pijnloos te laten verlopen, geeft hij haar een inspuiting met pethidine, terloops, maar dat verandert haar hele leven. Ze is meteen aan de verdovende stof verslaafd, en ze trouwt met Carl alleen maar omdat hij haar voor eeuwig en altijd het middel kan voorschrijven en toedienen.
Het tweede deel van het boek is haar gevecht tegen de verslaving. Dat lijkt ze af en toe te gaan winnen, maar uiteindelijk is ze een gewillig slachtoffer. Dat zijn de mooiste bladzijden van het boek, de weg naar de verdoemenis. En er staan veel goede bladzijden in. Bijna alleen maar.
Ik wil niet lyrisch worden, maar het is heel lang geleden dat een boek me zo raakte. Ik herkende er mezelf in. Kon niet stoppen met lezen.
Je suis Tove.
BartleestK 