Matrix

Matrix van Lauren Groff is ontegensprekelijk een bestseller. En ook de recensie in SdL was erg lovend. Tijd om mij aan een historische roman te wagen. Over Marie De France, van wie ik meer dan 40 jaar geleden de Lais moest leren. Een gelukkig weerzien? Ik had er alle vertrouwen in, kocht meteen de papieren versie, in de Fnac in Antwerpen. Ik kon nauwelijks wachten om eraan te beginnen.

De taal bood weerstand. Lauren Groff gebruikt een niet alledaags vocabularium. Niet erg, dacht ik: ik lees het begin in het Nederlands, en daarna lukt het wel. Leve de Kindl. Maar dat bleek tegen te vallen. Dus ook in het Nederlands gekocht, op m’n Kindle, en dan maar digitaal verder gelezen.

De volgende weerstand bleek niet om moeilijke woorden te gaan, maar wel om de slordige, onachtzame manier waarop Lauren Groff het verhaal vertelt. Alles in de derde persoon, gewoon vertellen wat Marie doet. Geen dialoog. Misschien had ik er daardoor meteen de brui moeten aan geven.

Maar het speelt zich af in de twaalfde eeuw, in een klooster, en Marie blijkt een heel sterke vrouw te zijn, groot ook. Ze is verder ook lesbisch. Ze had dus alles om in mijn smaak te vallen. Daarom ben ik blijven lezen, maar met elke keer meer tegenzin.

Tot ik er genoeg van had. Geen idee wat iedereen hier aan vindt. Voor mij was het een pover verhaal, en de manier waarop het verteld wordt is met het grootste misprijzen voor de lezer.

Zelfs een masochist als ik geeft het dan op.