Jij

Kortverhalen van Annelies Verbeke. Ik ben liefhebber van het genre, en iets bij Annelies Verbeke trekt me aan. Ik wist alleen niet zeker of het de looks of de stijl waren.

Nog iets: ik begrijp niet goed waarom je kortverhalen laat herleven in een nieuwe bundel. Stel dat ik alles van haar had gelezen, dan had ik me bij Jij bekocht gevoeld. Het gaat uiteindelijk om een bundeling van eerder gepubliceerde verhalen (neen, niet in magazines of zo maar wel in eerdere verhalenbundels). Geen groot nieuws. Alleen het laatste verhaal (Sprezzatura) bleek nieuw te zijn.

Toch met veel goesting beginnen lezen. Eerst ontgoocheld. Een eerste keer blijer bij In de knop, het verhaal waar ik op de radio over gehoord had, over een bodybuilder. Ik denk dat ik daarom het boek heb gekocht. Echt enthousiast werd ik van Wétiko. Heel vlot geschreven en wat een leuk verhaal. Families zijn mijn ding. Dan Sprezzatura, het ongepubliceerde. Over de Gentse Feesten eerst, dan over moeder en zoon, en ten slotte over een danscursus op een Grieks eiland. Met dat verhaal heeft Annelies Verbeke mijn hart heroverd. Het bezoek van de moeder van de eeuwige student is kostelijk en ook intriest. Met achtergrondgeluiden en luisteraars achter de deur. Een verhaal dat uit het boek wil springen, zo beperkt is taal soms.

Dus weer helemaal fan. Fans letten op details. Er staat één zin in de bundel die ik liever zelf had geschreven. Beetje jaloers dus. Ik hou van kort en bruut. Dus val ik voor zinnen als “… je voelt je negen en op kamp”.