El niño

Eindelijk tijd om ook Spaans te lezen. Zo fijn dat er een basis is overgebleven. Groot genoeg om mij aan romans te wagen. Dit keer was het El Niño van de Bask Fernando Aramburu, uit de stadsbibliotheek. Ik dacht dat ik van hem al iets had gelezen, maar in mijn leesjournaal vind ik daar geen spoor van.

Goed gekozen van mij. Het verhaal is samengesteld uit een hoop fragmenten, zelden meer dan 3 bladzijden per fragment. Dat leest natuurlijk makkelijker. Als ik iets niet helemaal begrijp, is er zo weer een nieuw onderdeel. Niet dat het begrijpen moeilijk was. Het verhaal vertrekt vanuit de gasontploffing in een lagere school in Ortuella (Bilbao, 23 oktober 1980). Ongeveer vijftig kinderen sterven, en daar is ook el niño bij. De grootvader lijkt het meest geraakt door de dood van el Nuco (zo heet el niño). Hij blijft praten met het kind, en ook samen wandelen, in zijn fantasie (of dementie). Vader en moeder reageren anders. Je voelt meteen dat er nog een mysterie is. Dat in het vervolg van de roman, stukje per stukje, wordt blootgelegd.

Hoe groot is het plezier om in vreemde talen te lezen? En wat is de echte verdienste van het verhaal? Ik kan die twee niet uit elkaar halen. Aramburu is wel een meester in het veranderen van perspectief. Hij laat ook het boek zelf aan het woord. Zelden gezien.