Uit de bibliotheek, de tafel met nieuwigheden. Nooit eerder iets van Sarah Manguso gelezen. Ik zag op de voorkaft dat het over een slecht huwelijk ging. Beheersbaar dus.
Liars van Sarah Manguso is inderdaad het relaas van een huwelijk dat roekeloos begon, slecht liep en nog slechter eindigde. Geen neutraal relaas, want de vrouw/moeder (Jane) is bijna voortdurend aan het woord. En als dat bij uitzondering niet zo is, is het toch zij die kiest wat ze van John (haar man) en The child (het kind dus) citeert of vermeldt. Dat besef kwam bij mij niet meteen: ik leefde helemaal met haar mee, met haar frustratie en onvervulde behoeftes. Pas toen het echt fout ging in de relatie, waren er enkele passages waarbij ik graag weerwoord van John had gelezen.
Verknipt. Het is blijkbaar een trend, want ook dit boek is eigenlijk een collectie van duizend knipsels. Korte gedachten die samen een context en een verhaal vormen.
Wie zijn de leugenaars? De vrienden en familie die Jane in een ideale rol duwen (getrouwde vrouw met kind) die misschien niet de hare is. Was ze toch niet beter upstate New York gaan wonen in een klein huisje, helemaal voor zichzelf? John komt ook in aanmerking voor de titeleer: hij begint een relatie met zijn oude schoolvriendin Victoria, ook al ontkent hij dat in alle talen tegenover zijn vrouw (en het kind).
Geen boek waar je vrolijk van wordt. En met veel herhalingen en variaties. Sterk vond ik dat ze goed wegblijft van goedkope sentimentaliteit (o.a. door het kind ‘het kind’ te noemen). En ook enkele rake zinnen. Een voorbeeld:
… I told a salesman that I wanted to buy some bricks. He asked me what I needed them for. I said, My husband left me for another woman and I need to throw them against a wall.
Geef toe.
BartleestK 