Gisteren uitgelezen. Toch. Er was nochtans een moment waarop ik het wou opgeven. Zo rond bladzijde zestig.
Omdat Olivier Adam te veel zijn kennis van Japan showde, en ook van cultregisseurs. Of ook de goedkope verwijzingen, zoals in ‘Il était comme Daniel Balavoine. La vie ne lui apprenait rien’. Kun je dat wel schrijven? Er waren ook passages die er weinig toe deden. Die waarschijnlijk een sfeer moesten creëren, maar die mij vooral irriteerden en zoeken naar een nieuw punt om de lectuur weer op te nemen. Ballast. En het verhaal? Een weekendfilm? Om de dag erop te zeggen dat je het leuk vond, maar daarna weeral vergeten bent. Tout peut s’oublier.
Ik ga dus niet meteen een nieuwe Adam lezen.
- Waarom heb je dan toch verder gelezen?
- Goeie vraag. Er moet toch iets zijn dat me geboeid heeft. De wanhoop van Nathan? De onverbiddelijkheid van Jun? Het mysterie van een verdwijning. Weg willen en geen spoor nalaten.
Ik hou het bij Jun, omdat ze de hele roman afwezig was. Behalve op het einde, de tolk die Nathan bijna op de knieën kreeg. Met Japan heb ik verder niets bijzonders.
BartleestK 