Was er nog niet van gekomen: iets lezen van Sigrid Nunez. Ik ken haar van haar boek over Susan Sontag (dat ik niet gelezen heb). Nunez stond dus al even op de wachtlijst. In de Oxfam-bookshop zag ik de Nederlandse vertaling van The Friend, voor maar € 6.
Die vriend is een hond, een Deense of Duitse dog die ze overerft van een schrijver die ze bewondert en bemint. De schrijver pleegt zelfmoord, en zijn derde echtgenote laat de hond achter bij Sigrid (dat zou ‘hij, de schrijver’, gewild hebben).
Vreemd boek. Soms gaat het helemaal niet over de reusachtige hond, en het wemelt van de citaten. Wat te veel en te pedant naar mijn smaak. Het boek voelt daardoor aan als een samenraapsel. Het lijkt soms een dagboek van een docente (met veel geklaag over de ongeïnteresseerde studenten) met veel losse bedenkingen, en de hond moet daar een consistent verhaal van maken. Lukt soms, soms ook niet. Ik ben er geen fan van Sigrid Nunez door geworden. Ik denk zelfs niet dat De vriend in mijn boekenkast komt.
BartleestK 