Ik hou van kort. Dit keer was De Wonderen van het leven een van e-books die de Standaard als geschenk aanbood. Vertaald door een studentencollectief. En had ik recent nog wat gelezen van Stefan Zweig? Neen, ik kan me dat niet herinneren.
De wonderen van het leven is een novelle van hooguit 100 bladzijden. Na een paar uur ben je erdoorheen. Dat laatste heeft mij doen volhouden, want het verhaal over de schilder en het Joodse meisje, en nog meer de manier waarop het wordt verteld zijn niet te genieten. Het boek is zeer gedateerd.
Waar ik mij het meest aan gestoord heb? De vergelijkingen. Het zijn er meer dan 200 (in zo’n korte tekst), en ze jagen de lezer op stang. Een voorbeeld: “de nevelmantel … was nu een vage, zilveren sluier, die zich als kantwerk op de trapgevels van de herenhuizen had vastgezet”. Van zo’n vergelijkingen staat het boek vol, en na een tiental heb ik het gehad. Ik hou van kort, maar ook van bondig. En daar horen in mijn ogen geen lange zinsdelen bij, om de lezer zich zogezegd makkelijker te laten voorstellen.
Het verhaal speelt in Antwerpen, voor en tijdens de beeldenstorm, en gaat over het vertrouwen en de liefde (ook de bekeringsdrang) tussen een Vlaamse schilder en een Joods meisje. Zij staat model voor een madonna met kind.
Ik vond er niet veel aan, dat is intussen duidelijk.
BartleestK 