Het Paard van Troje in Gent. Als je binnengaat onmiddellijk links. Daar heb ik de autobio van Neneh Cherry gevonden. Ik had me nochtans voorgenomen niets te kopen.
Autobiografieën zijn mijn ding, en in de jaren 90 had ik een zwak voor Neneh Cherry. Mooie motivatie om de 316 bladzijden te trotseren. Het Engels van deze ‘memoir’ was te doen, vertraagde de lectuur niet overdreven.
Niet elk leven is even boeiend. Dat van Neneh Cherry (nu 61 jaar oud) is dat wel. Hoe kan het ook anders: kind van twee kunstenaars, non-stop verhuizend tussen Tagarp, Stockholm, Londen, New York, Zuid-Spanje en ook Sierra Leone. En ook tourend natuurlijk, in de periode waarin ze meest succes had. De kindertijd, een jeugd met weinig verboden, de vele vrienden in het milieu, de kinderen, mee op tour, de liefdes, de relatie met haar moeder en vaders, de extase, de depressie, de drank, de opstand, de berusting.
Wat ben ik blij dat ik Neneh Cherry, a thousand threads gelezen heb. Mijn muziekkennis was ontoereikend, maar ook op dat gebied heb ik bijgeleerd. Al blijft vooral de warmte van Neneh Cherry hangen.
BartleestK 