Waarom niet nog eens Frans? Op de eerste tafel van de bibliotheek van Kortrijk, met een mooie cover van de Seuil-uitgeverij. Een roman van Caroline Lamarche, een Belgische schrijfster uit Luik. Le bel obscur maakte deel uit van de shortlist van de Goncourtprijs 2025.
Een dubbel verhaal. Dat van de zoektocht naar een voorouder, geschrapt uit de familiegeschiedenis wegens zijn homoseksuele aard (nog voor het woord bestond). En dat van het vrouwelijke hoofdpersonage dat met een homo is getrouwd. Een actieve, flamboyante man die zijn vrienden en nieuwe veroveringen thuis ontvangt. In het samenwonen krijgt de vrouw nog weinig plaats, of cijfert zichzelf weg.
Moeilijk om over dit boek een mening te vormen. Sommige bladzijden lazen vlug weg, en op andere momenten twijfelde ik of ik wel zou volharden. Waarom die twee verhalen samenbrengen, trouwens? Le bel obscur is overduidelijk autobiografisch, en dat werkt. Het trekt de aandacht van de lezer. Is mij bijgebleven: hoe Caroline Lamarche de situatie van een homoseksuele man in de negentiende eeuw vergelijkt met die van de echtgenote van een gay man in 2025. Geen van beide hebben ze voorbeelden. Ze voelen zich alleen op de wereld.
Heel enthousiast ben ik niet. Toch niet over het boek. Ik bekeek achteraf enkele fragmenten van interviews met de schrijfster op YouTube, en die vond ik overtuigender. Zou omgekeerd moeten zijn.
BartleestK 