Of ik het al gelezen had? Dat heb ik me tijdens het lezen van Ik ga leven voortdurend afgevraagd. Ik was ervan overtuigd toen ik eraan begon, maar naarmate ik vorderde steeds minder. Mijn geheugen …
Het is het eerste boek van onze leesclub. Die heb ik een paar weken terug opgericht, en snel vier lotgenoten gevonden. De bib zorgde voor enkele leespakketten (Leesclubbing), en het boek van Lale Gül uit 2021 was daar één van.
Het verhaal van Büsra, een Turks meisje in Amsterdam dat zich in het gezin en in de gebruiken en verplichtingen van het Islamgeloof niet thuis voelt. Ze vlucht naar de andere kant van de hall, bij haar zieke en even rebelse oma.
Het hele boek door geeft Büsra af op de orthodoxe islam en haar moraal, en op Marokkanen (die orthodoxer blijken te zijn dan Turken). Op de hoofddoek, op de religieuze feesten. Vanuit haar positie schrijft ze dingen die ik waarschijnlijk niet zou durven, om niet als racist beschouwd te worden. Daar trekt zij zich niets van aan. De figuur die de moslimwetten oplegt en zich daardoor voortdurend om haar dochter schaamt, is de moeder. Büsra haat haar moeder, haalt de ergste scheldnamen uit de kast. Maar ze probeert ook zo weinig mogelijk pijn te doen, want haar familie is haar dierbaar. De keuze tussen haar eigen geluk en vrijheid en het gemoedsrust van de familie weegt zwaar. Al laat Büsra op geen enkel moment ruimte voor twijfel: ze wil haar eigen leven leiden.
Veel harde zinnen, veel herhalingen ook. Kon korter, er mocht wat meer geschrapt worden. Benieuwd wat de andere lezers van de club ervan vinden.
