Juni van Gerbrand Bakker was mijn vakantielectuur. Stond al even op de plank, en blijft een ongewone keuze voor vakantie. Tenzij je, zoals ik, neerkijkt op lichte zomerboeken, geschikt voor strand en zwembad. Kafka kan je lezen in zwembroek.
Bakker ook. Juni wringt wel wat tegen, geeft zich niet makkelijk gewonnen. Alles wordt duidelijk naar het einde, maar daar had ik wat geduld en een paar verkeerde pistes voor nodig. Hoe moeilijk mag je het de lezer maken? En hoe gemakkelijk?
Net als bij Boven is het stil zijn we op een boerderij, een desolate, en ook nu weer zijn de familiebanden complex. Het opzet is dat je die als lezer ontcijfert. Voilà.
En toch blijf ik fan van Bakker. Hij gebruikt woorden die ik niet ken, voor voorwerpen die ik niet ken. Een beetje masochistisch van mij? Wat heb ik met de boerenbuiten? Is er wel een link?
Ja, Gerbrand Bakker dus.
BartleestK 