Intussen zes jaar geleden dat ik iets van Hertmans gelezen heb. Veel laten voorbijgaan dus. Na De opgang had ik er even genoeg van. Had me niet geboeid. En er is zoveel te lezen.
Gelukkig zijn er grenzen aan mijn koppigheid. Na twee, drie enthousiastelingen heb ik me laten overtuigen. Niet voor de recente dagboekaantekeningen, maar de roman Dius uit 2024. Een roman over vriendschap, een passionele vriendschap. Zelf vind ik Hertmans, in interviews, zeer geaffecteerd. Dat zint me niet, maar misschien moet ik dit voor één keer van me afzetten. De schrijver schrijft. Wat hij in interviews vertelt en hoe is van minder belang.
En toch. Na enkele bladzijden wist ik weer wat me zou tegengaan. Het verhaal wordt om de haverklap onderbroken door beschouwingen over schilderkunst, of ook muziek, uit Italië vooral. Nu vind ik het door de band fijn om al lezend ook iets bij te leren. Maar de opgedrongen eruditie (zo komt het bij mij over) leidt mijn aandacht weg van het verhaal, en op den duur ook mijn interesse.
Dus helaas, van de vriendschap tussen de verteller en Dius werd ik niet warm. Misschien wel van de moeilijke relatie met een collega (Lys), maar ook daarmee gebeurde op den duur hetzelfde: uitweidingen, verwijzingen, een les kunstgeschiedenis. Bij mij doodt dat het leesplezier.
Flink uitgelezen, dat wel. Want Stefan Hertmans kan schrijven als de besten. Alleen zit al die kennis in de weg.
