Eindelijk nog eens op de Kindle. Zoveel op papier gelezen de laatste weken dat ik me wat schuldig voelde. Om de boekenkast die te vol staat, esthetisch niet verantwoord, heeft lucht nodig, enz.
Russisch voor hoop van Bert Moerman is het verslag van een familievakantie. Twee ouders en drie volwassen kinderen, naar Toscane. Met als thema’s: de eerste tekenen van dementie, een vriendschap die stuk liep in een bevlieging, een dochter met een moeilijke relatie en een dochter zonder. Alles bekeken vanuit de moeder, net met pensioen en terugkijkend op en vooruitkijkend naar. Genoeg om een boeiende roman mee te vullen.
Aan de taal van Bert Moerman ligt het niet. Hij schrijft zoals ik het graag heb. En toch. Russisch voor hoop heeft me niet geboeid, ik heb het boek een paar keer laten liggen, getwijfeld of ik wel zou verder lezen. Dat zijn geen symptomen van passie.
Over die ex-vriendin had ik graag meer gelezen, en over de beginnende Alzheimer ook. Het wordt aangeraakt, en dan drie keer nog, en daar moet je het als lezer me stellen.
Daarom is Russisch voor hoop voor mij te licht. Bijna een vakantieroman.
