Op Instagram volg ik sinds kort de uitgeverij Borgerhoff-Lamberigts. Het boek van Laurens De Vos (die ik niet kende) trok mijn aandacht in de feed. Vooral het verhaal. Deed me denken aan Disgrace van Coetzee, een favoriet van mij. Ik ben pas jarig geweest, en heb een hoop boekenbonnen. De eerste heb ik besteed aan Vaart voorbij.
Goed besteed? Daar ben ik niet zo zeker van. Ik heb in het begin een onbehaaglijk gevoel, dat ik pas verder concreet kan maken. Het heeft, volgens mij, te maken met voor- en achtergrond. Of de afwezigheid ervan. Bij Vaart voorbij komt het mij voor dat alles op de voorgrond staat. Het grote verhaal en de zijsprongetjes. De bedenkingen en de plot. En telkens als De Vos de draad weer opneemt en ik me wat kan identificeren met Charles Fransen, de hoofdfiguur, verzoen ik me met de roman. Om dan enkele bladzijden later weer de interesse te verliezen. Naar het einde van de 320 bladzijden betrap ik me erop dat ik op zoek ga naar de stukken waar het verhaal vooruitgaat. En dat ik de zijstapjes maar diagonaal lees. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.
Een professor literatuur aan de Gentse universiteit kan zich niet verzoenen met de ‘nieuwe cultuur’, waarbij studenten klanten zijn en die laatste blijken dan nog (heel) lange tenen te hebben. Een affaire na een gastcollege in Napels wordt de professor fataal. Zijn carrière mag hij vergeten, maar daar put hij op het einde toch ook nieuwe moed uit.
Niet dat ik Charles Fransen zomaar ga vergeten. Er blijft wel iets hangen. Maar een plaats in mijn boekenkast? Hmm.
BartleestK 