Boeken van Amerikaanse schrijvers over Amerika. Ze trekken mijn aandacht. Ook Zo ver heen van Jess Walter. Mijn eerste Jess Walter. Ik wou het graag lezen, liefst in het Engels, maar op dat moment was de Engelstalige uitgave moeilijk te krijgen. En geduld is niet mijn sterkste eigenschap.
In vertaling dus, gekocht in het Paard. En meteen in de wolken. De eerste 80 bladzijden hebben me helemaal ingenomen. Omdat ik zelf opa geworden ben? Het boek gaat over kleinkinderen die bij opa worden achtergelaten. Neen, omdat ze heel boeiend en knap geschreven zijn. Een ontdekking.
Ik vroeg niets liever dan dat dit nog 200 bladzijden zou doorgaan. Helaas was dat niet het geval. Van zodra de kleinkinderen gekidnapt zijn begint er een dolle achtervolging, met wapens en bloed, en boeide het verhaal mij minder en minder. Dat geldt ook voor de grootse slotscène, die ik uit plichtsbesef gelezen heb.
Moet ik nu meer lezen van Jess Walter? Misschien wel, om te achterhalen of die eerste 80 bladzijden zijn keurmerk zijn. En om diezelfde bladzijden zet ik het boek ook in mijn (nu wel overvolle) boekenkast.
